कविता आणि कवि

केशवसुत  

अशी असावी कविता, फिरून

तशी नसावी कविता, म्हणून

सांगावया कोण तुम्ही कवीला

अहात मोठे, पुसतो तुम्हांला.

युवा तसा तो युवतीस मोहे,

तसा कवी हा कवितेस पाहे;

तिला तसा तो करितो विनंती

तसा हिला हा करितो सुवृत्ती.

लाडीगुडी चालव लाडकीशी

अशा तऱ्हेने, जरि हे युव्याशी

कोणी नसे सांगत, थोर गौरवे

का ते तुम्ही सांगतसा कवीसवे ?

करूनिया काव्य जनात आणणे

न मुख्य हा हेतु तदीय मी म्हणे;

करूनि ते दंग मनात गुंगणे,

तदीय हा सुन्दर हेतु मी म्हणे.

सभारूची पाहनि अल्प-फार

रंगी नटी नाचवि सूत्रधार;

त्याचे तयाला सुख काय होय

ते लोकनिन्दाभयही शिवाय !

नटीपरी त्या कविता तयाची

जनस्तुती जी ह॒दयात याची;

पढीक तीचे परिसून बोल

तुम्ही कितीसे भ्रुलुनी इलाल ?

स्वभावभूविष्ट जिच्यात माधुरी

अशी तुम्हांला कविता रूचे जरी,

कवीस सोडा कवितेबरोबरी,

न जाच वाटेस तयाचिया तरी,

तयाचिया हो | खिडकीचिया उगे

खाल्ली तुम्ही जाउनि हो रहा उभे;

तिच्या तयाच्या मग गोड लीला

ऐकूनि पावाल तुम्ही मुदाला !

 

#Kavita ani Kavi  #Keshavsut  #केशवसुत  #मराठी कविता